Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Το σπίτι του Έλληνα, η γη του, είναι το κάστρο του. Συνήθως έχει αγωνιστεί μια ζωή γι' αυτό, με δάνεια, γραμμάτια, ιδρώτα και πόνο. Είναι η ασφάλεια των παιδιών του, η ζωντανή απόδειξη της νοικοκυροσύνης του, ό,τι δεν πάνε χαμένοι οι κόποι του. Κι αν έχει λίγες ρίζες ελιές ή αμπέλι και το πατρικό του σε καμμιά ράχη, ας είναι σε χωριό με κλειστό σχολειό, και κρήνες - κληροδοτήματα, όπου πια πίνουν νερό μόνο τα πουλιά και τ' αγρίμια, αυτά δεν είναι απλά το κάστρο του αλλά το άδυτο των αδύτων της ψυχής του, ναοί - μνημεία του ιδρώτα των γονιών και των παππούδων του.
